Dublin

Pod koniec XX wieku Dublin staje się jednym z najszybciej rozwijających się i najmodniej szych miast Europy.

Dublin jest stolicą i największym miastem Irlandii. Leży na wschodnim wybrzeżu wyspy, przy ujściu rzeki An Life do Zatoki Dublińskiej, części Morza Irlandzkiego. Celtycka nazwa miasta brzmi Baile Atha Cliath. Obecnie używana nazwa angielska pochodzi od irlandzkich słów Dubh Linn, co znaczy „czarny staw".

Miasto ma łagodny klimat - zimy nie są mroź­ne, a w lecie nie ma upałów. Średnia temperatura stycznia i lutego, dwóch najzimniejszych miesięcy w roku, wynosi około 6°C. Latem, w lipcu i sierp­niu nie przekracza 15°C. Opady wynoszą od 760 do 1000 mm w ciągu roku. Śnieg pada rzadko - obli­czono, że w ciągu roku opady śniegu występują przez najwyżej 10 dni.

W 1988 roku Dublin uroczyście obchodził ty­siąclecie założenia. Prawdę mówiąc obszar, na któ­rym leży współczesne miasto, był nieprzerwanie zamieszkany już od czasów prehistorycznych. Na początku powstała tam celtycka osada zlokalizo­wana w miejscu, gdzie przecinały się szlaki han­dlowe prowadzące z terenu czterech dzisiejszych prowincji Irlandii - Ulster, Leinster, Connaught i Munster. Trakty te zbiegały się w pobliżu naj­lepszego naturalnego portu na wschodnim wybrze­żu Irlandii. Według legendy, w 432 roku naszej ery na wyspę przybył św. Patryk; pod wpływem jego nauk mieszkańcy wyspy przyjęli chrześcijaństwo. Katedra św. Patryka w Dublinie stoi w miejscu, w którym - jak głosi legenda - wielki misjonarz miał ochrzcić pogańską Irlandię. Najstarsze zacho­wane wzmianki o mieście pochodzą z wydanej w 140 roku n.e. Geografii Ptolemeusza.

W IX wieku obszar ten został zajęty przez skan­dynawskich Normanów, którzy w latach 831-839 wybudowali port i wał na południowym brzegu rzeki An Life i uczynili Dublin ośrodkiem swojego królestwa. Z tego okresu pochodzą też najstarsze odnalezione ślady zabudowy miejskiej. Trwające prawie 200 lat panowanie Normanów skończyło się w Wielki Piątek 1014 roku, kiedy to zostali pobici w bitwie pod Clontarf przez irlandzkiego króla Briana Boru.

W 1170 r. Dublin został zdobyty przez Anglo-normanów, a w 1171 roku król Anglii Henryk II ogłosił się panem miasta. W tym samym roku Dublin otrzymał prawa miejskie i wkrótce stał się głównym ośrodkiem władzy angielskiej w Irlandii. Był to początek niemal 750-letniej dominacji Anglii nad wyspą i miastem. Anglonormanowie wybudo­wali zamek, wokół którego rozwijało się miasto. Irlandczycy nigdy nie pogodzili się z angielskim panowaniem; do 1660 roku trzykrotnie buntowali się przeciwko najeźdźcom, powstania te zostały jednak krwawo stłumione. W czasie reformacji Dublin był protestancki, w wojnie domowej lat 1642-46 udzielił poparcia królowi Karolowi I. Pod koniec XVII wieku w mieście osiedliło się wielu francuskich hugenotów, którzy opuścili ojczyznę w obawie przed prześladowaniami.